8.10.12

Richard Millet. Langue fantôme. Suivie d'Éloge litteraire de Anders Breivik. Pierre-Guillaume de Roux Éditions, 2012

De uitgever Richard Millet heeft in Frankrijk voor enorme ophef gezorgd met zijn pamflet Langue fantôme. Suivie d'Éloge litteraire de Anders Breivik. Dat komt vooral door het tweede deel, een stuk van een pagina of tien waarin hij Anders Breivik verdedigt als een soort kunstenaar, die weliswaar iets vreselijks gedaan heeft, maar dat wel op een perfecte manier heeft uitgevoerd. Inmiddels heeft Millet moeten opstappen bij zijn werkgever, Gallimard, en is hij ook anderszins van alle kanten aangevallen.

Ik moet zeggen dat het mij wel terecht lijkt dat Millet bij Gallimard moest opstappen. Hoe kan iemand zulk verward hysterisch gekrijs op papier brengt ooit een goed boek herkennen als hij het moet uitgeven?

En dan heb ik het nog niet eens over die verdediging van Breivik, want die staat achterin het boek, en toen toeterden mijn oren al behoorlijk van al het geroep over de vreselijk treurige, derdewereldstaat waar het Frans in is geraakt, door toedoen van allerlei buitenlanders die Franse romans zijn gaan schrijven en Franse schrijvers die trouwens ook niet veel soeps zijn.

Die gedachte dat een taal eigenlijk gemaakt wordt door de schrijvers in die taal, is nog wel interessant. Hij is heel erg Frans – geen Nederlandse schrijver zou dat serieus zeggen en geen Engelse of Duitse schrijver ook – en vooral in dit geval, waarin het gaat om het verval van een taal, niet erg productief. Bovendien kan ik me bij de klacht over de moderne Franse literatuur nog wel iets voorstellen. Ik lees misschien maar twee of drie moderne Franse boeken per jaar, maar dat komt onder andere toch ook wel doordat wat ik wel lees me maar matig bevalt: vaak is het vooral veel geneuzel over vreselijk ingewikkelde relaties. En soms is het dus hysterisch geschreeuw.

Ook Millet toont zich dus een soort achterlijk halfbroertje van Céline, dat vooral kan krijsen waar de grote broer nog weleens machtig brulde (en misschien toch ook nog wel wat misdadiger was dan het kleine krijsende broertje).

Richard Millet, een naam om even snel weer te vergeten als de mensen die hij aanvalt.

Geen opmerkingen: